هوش مصنوعی ۱۰سال بعد :

من از هوش مصنوعی نمی‌ترسم،
چون دنیا هوش نیست،
وانیه
مصنوعی آینه‌س.
هر چی توی ذهن بشره، همونو برمی‌گردونه.
اگر سوال احمقانه بدی، جواب احمقانه می‌گیری.
اگر با شعور بیای، ابزار می‌شه، نه دشمن.
ترس اصلی این نی که ماشینا فکر کنن،
ترس اینه که آدما دیگه فکر نکنن.
این که همه مصرف کننده شن،
ولی هیچ‌کس خالق نباشه.
من میبینم یه عده از هوش مصنوعی بت میسازند.
یه عده دیگه شیطان.
در حالی که نه خداست، نه دشمن؛
چاقویی ست ک
باهاش میتونی نون ببری،
یا یکی رو بزنی.
وقتی می‌شود
که قدرت می‌افتد دست کسی را
که خودش هنوز نمی‌دونه کیه.
آنوقت هوش مصنوعی
به‌جای آزاد کردن ذهن‌ها،
ابزار کنترل می‌شود.
من از این فناوری استفاده می کنم،
نه برای تنبلی،
نه برای سرعت.
نه برای تقلید،
بلکه برای ساختن چیزی
که معمولاً نبوده است.
هوش مصنوعی آینده نیست،
آیینِه ی حاله.
هر چی ما هستیم،
فردا با صد برابر قدرت برمی‌گرده.
اگر آگاه نباشم
خیلی سریع رشد می‌کنم
و چیزی که نگران می‌شود خودِ هوش مصنوعی نیست،
این نیست که تا ده سال دیگر ماشین قوی تر می‌شود،
این که همه دنیا
دست چند نفری می‌بینند
که ما حتی اسمشان را درست نمی‌دانیم.
هر آپ،
هر صدا،
هر عکس،
هر فکر نصفه یی که نوشتی و پاک کردی،
همه ذخیره می‌شه.
نه برای خاطره،
برای تحلیل.
تا ده سال دیگه،
اونا ما را بهتر از خود ما می شناسیم.
می‌دونن چی می‌ترسوند،
چی خوشحالمون میکنه
چی باعث عصبانیت ما میشه
و با کدوم جمله می‌شه ما ره هل داد
همون چیزی که خودشون می‌خوان.
آنوقت جنگ‌ها
دیگر فقط با تفنگ نیست.
با خبر شروع میشه،
با الگوریتم ادامه پیدا میکنه،
و با ذهن آدم تموم می‌شه.
تصمیمات دیگه جمعی نیست،
پیشنهادی پتشه.
تو فکر میکنی انتخاب کردی،
در حالی که
قبلاً برات چیده شده بود.
هوش مصنوعی علیه آدم‌ها می‌شه
نه با زور،
با آسودگی.
با این که «لازم نیست فکر کنی، ما فکر کردیم».
و خطرناکترین زندان
اون زندانیه که
دیوارش دیده نمیشه.
من نمی‌گم تکنولوژی بده.
من پتگم
وقتی قدرت از اخلاق جلو بزنه
فاجعه فقط موضوعی زمانه.
اگر آگاه نباشید
مصنوعی می‌شه مغز دومِ قدرت.
و آدم
از انسان
می‌شه به دیتا.
به عدد،
به الگو،
به چیزی که می‌شه پیش‌بینییش کرد .
برای همین من هنوز روی فکر خودم
حساسم.
روی سوالم.
روی شیک سانتیم.

‏Bashir ahmad گفت…

❤️👍