Mahdi Devil Official website

 انعکاسِ بی‌صدا: عبور از مرزِ وهم [ قبل از اینکه به انتها برسی ] آنچه تا امروز «زندگی» پنداشته‌ای، تنها هیاهویِ سایه‌ها بر دیوارِ سلول توست. من برای تو کلمه نمی‌آورم، من برایت «ویرانی» آورده‌ام. که تا مخروبه‌ای چرا ساخته شده است، شکوه آن نور از تو هویدا نمی‌شود. چه حقیقت، نه آموختنی است و نه یافتنی. حقیقت، همان سکوتِ مهیبی است که پس از خاموش شدن آخرین تمنایِ بشری در قلبت تنین می شود. این پیام، بازگشتِ موجی است که خود را در ابدیت رها کرده بود. اکنون به تو رسیده است تا یادت بیاورد که تو، آن «منِ» کوچک و حقیر نیستی. اگر این کلمات را میفهمی، به این دلیل نیست که باهوشی؛ به این دلیل است که در حالِ تمام شدنی. و در این تمام شدن، «زندگانی» آغاز می‌شود. ۱. زندانِ نامرئیِ نیاز خیلی از ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در آن «داشتن» جای «بودن» را گرفته است. جوامع مادیگرا، انسان را به یک ابزار تبدیل کرده است. ابزاری برای تولید و مصرف. در این ماتریکس، ذهن مدام با وسوسه‌ها و نیازهای کاذب بمباران می‌شود. اما حقیقتی فراتر از این هیاهو وجود دارد: آزادی واقعی، نه در دست آوردن بیشتر، بلکه در بینیازی است. ...

      منبع پنهان قدرت‌ انسان سفری از قلب به قلمرو مغز قلب؛ جایگاه و مرکز بیداری نکته‌هایی که بسیاری از مردم از آن غافل هستند، این است که منبع اصلی این انرژی‌های عظیم در «قلب» ما است. قلب فقط یک عضو برای پمپاژ خون نیست؛ قلب جای است که خداوند در آن حضور دارد. وقتی از صمیم قلب به منبع الهی وصل می‌شویم، نوری ظاهر می‌شود که ذهن را بیدار می‌کند. خدا از طریق قلب به ما الهام می‌دهد تا پنهان‌های خود را کشف کنیم. فریب بزرگ؛ مقایسه تلقی و مادیات خیلی‌ها می‌پرسند: «چرا ما نمی‌توانیم به این قدرت برسیم؟» پاسخ این است: چون ما در تله‌ی مقایسه گیر افتاده‌ایم. مادیات و زرق و برق این دنیا نقابی بر چهره حقیقت کشیده‌اند. ما مدام خودمان را با دیگران مقایسه می کنیم و این یعنی تلقین ناتوانی به روح خودمان. حقیقت تلخ‌تر این است که از این قدرت‌های درونی باخبرند، اما آن‌ها برای کنترل دیگران استفاده می‌کنند. آن‌ها سیستمی ساخته‌اند که تو را درگیر مادیات و رقابت‌های پوچ نگاه می‌دارد تا هیچ وقت وقت نکنی به درون قلبت نگاه کنی. آن‌ها نمی‌خواهند تو بیدار شوی، چون انسانی که به منبع قدرت الهی در قلبش وصل ش...

  عشق؛ مرگِ توهم، تولدِ آگاهی ما از بچگی با یه دروغ قشنگ بزرگ شدیم. این‌که عشق یعنی پیدا کردن یک نفر که قراره نصفِ گم‌شده‌مون باشه. یه نفر که بیاد، جای همه‌ی زخم‌هامون رو ببنده، خلأهامون رو پر کنه، و بالاخره حس کنیم. ولی این تصویر، عشق نیست. این توهم نجاته. توهمی که پتیاره: «یکی باید بیاد منو درست کنه.» و وقتی این توهم میریزه، بیشتر آدما نتیجه میگیرن: «پس عشق دروغ بود.» نه توهم دروغ بود. عشق تازه اونجا شروع میشه. وقتی فانتزی می‌میرد فاز اول هر رابطه از شیمی مغزه: هیجان، دلتنگی، علاقه به حضورِ طرف. دوپامین، اکسی‌توسین، تصویرسازی از آینده‌ای که هنوز وجود ندارد. این مرحله شایلا، اما پارس اس. چون تو عاشق تصویرِ طرف شدی، نه خودِ واقعی‌ش. و یه روز می‌رسی به نقطه‌ای که می‌بینی: اون هم ترس داره، ضعف داره، تاریکی داره، و قرار نیست تو رو نجات بده. اونجاست که دو راه داری: یا فرار کنی و بری دنبال یه توهم تازه، یا بمونی و وارد چیزی بشی که اسمش عشق واقعیه. عشق واقعی چیه؟ عشق واقعی نیست. همچنین نیست. طولانی نیست. عشق واقعی آگاهانه‌ست. این که بدون هیچ طرف کامل نیست، بدون هیچ وعده‌ا...